Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

Dr. WILLEM DE VLUGT 316

Een commissie ging aan het werk om de mogelijkheid van een eventuelen ombouw te onderzoeken. Halverwege haar arbeid klopte zij evenwel bij Burgemeester en Wethouders aan met het verzoek een belangrijk subsidie te mogen ontvangen voor een onderzoek naar de fundering van het Paleis. De Burgemeester wist deze aanvrage af te wimpelen. Immers, het ging allereerst over de bruikbaarheid van de vertrekken van het Paleis voor doeleinden, waarvoor gemeentelokaliteiten nu eenmaal dienen. Had de commissie hiernaar reeds een onderzoek ingesteld ?

״Ja," zei de commissie; en zij concludeerde, dat het Paleis toch nimmer als Raadhuis gebruikt zou kunnen worden. „Dan zijn we er," antwoordde de Burgemeester. „Waarom een onderzoek naar de fundering, als het Paleis toch voor Raadhuis ongeschikt is?"

Opnieuw reisde Burgemeester De Vlugt naar Den Haag, thans naar den nieuwen Minister van Financiën, Minister Oud. De gevolgen van de crisis lieten zich echter al sterker gevoelen en wat te vrezen was, geschiedde: Minister Oud kon geen vrijmoedigheid vinden om een zo belangrijk bedrag op de Rijksbegroting uit te trekken teneinde een oplossing te vinden in deze zowel voor Rijk als hoofdstad netelige kwestie. Daarenboven — Amsterdam had een bedrag van vijftien millioen over boord geworpen alsof het een peulschilletje was, het moest nu zelf de gevolgen ook maar dragen. Deze zaak is als afgedaan te beschouwen. Misschien later, veel later, als er eens betere tijden komen. Met klem van argumenten heeft Burgemeester De Vlugt toen de rechten van Amsterdam verdedigd en haar moeilijkheden uiteengezet. De grote werkloosheid voerde hij aan en de dringende noodzakelijkheid van een nieuw Raadhuis. Het scheen een hopeloze pleitrede, de Minister wilde zich niet laten overtuigen, ook niet door de overweging, dat dan de kwestie van de opzegging van het bruikleen weer zou kunnen herleven.