Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

Dr. WILLEM DE VLUGT 300

gewaardeerd heeft de wijze, waarop Burgemeester De Vlugt het zich steeds een plicht geacht heeft van alle portefeuilles zodanig op de hoogte te zijn, alsof hij ze zelf beheerde. Typerend is zeker om in dit verband eraan te herinneren, dat in 1927 — toen de drie Sociaal-Democratische Wethouders Wi-baut, Polak en De Miranda afscheid namen om voorlopig niet meer in het dagelijks bestuur terug te keren — het Wethouder Wibaut geweest is, die den Burgemeester verzocht de portefeuille voor de financiën van hem te willen overnemen, want, zo zeide hij: ,,U is de enige, die met mij de financiën van Amster-,,dam behartigd heeft en die er alles van af weet." Burgemeester De Vlugt heeft dit verzoek toen niet kunnen inwilligen. Had hij de zorg voor de belangen van dit departement werkelijk tot zich getrokken, dan had hij zich tijdens de Begrotingsdebatten ook in de politieke beschouwingen moeten mengen. En dit was zijns inziens onverenigbaar met de positie van een Burgemeester, die zich volkomen onafhankelijk van de politiek houden moet en zich boven de partijen plaatsen. Het mag zeker hier gememoreerd, dat de samenwerking tussen Burgemeester De Vlugt en Wethouder Wibaut zich steeds gekenmerkt heeft door een cordialiteit, welke het besturen van een grote stad in een moeilijken tijd slechts ten goede komen kon. Wil men spreken van wrijving tussen den heer De Vlugt en den heer Wibaut, dan dient men terug te gaan naar den tijd, toen we nog spraken niet van den Burgemeester, maar van het Raadslid en later van den Wethouder De Vlugt. Het is nodig ons in gedachten naar die jaren te verplaatsen, omdat ze ons het begin laten zien van de grote lijn, welke loopt door den gehelen arbeid van den heer De Vlugt: die van zijn ijveren voor Publieke Werken. Het was in het jaar 1917, dat het Raadslid De Vlugt een grote rede hield — het was, indien we ons niet vergissen, een van zijn eerste grote redevoeringen —, die hij aldus begon: „Kan men al „dubiëren over de vraag wat wel het meest belangrijke punt is,