Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

S. A. VENING MEINESZ ²39

vaak, sarcastisch als dit nodig mocht zijn, was het wederwoord van den Burgemeester, die op zijn beurt evenzeer een raken zet kon waarderen van gewiekste tegenspelers als Prof. Fabius en Mr. van Nierop. Maar ook luisterde hij, zonder een spier te vertrekken, naar de langste redevoeringen. Niets ontging hem daarbij . Zodra er iets naar zijn oordeel niet klopte, zag men zijn wenkbrauwen fronsen. Bij onverdiend geachte verwijten werd zijn van nature strak gelaat gedecideerd streng en bij zijn antwoord klonk zijn stem hard, langzaam sprekend, de woorden wikkend en wegend, met een zeggingskracht, die groten indruk maakte. Wanneer hij een kwestie inleidde of besprak, deed hij het kort. Iets te moeten herhalen maakte hem wrevelig. Steeds was hij gereed zijn standpunt tot het uiterste te verdedigen en hij kon het moeilijk verkroppen, wanneer hij in de minderheid bleef. Maar werd dit eenmaal een feit, dan gaf hij loyaal zijn verderen steun. ,,De heren moeten het weten," was zijn laatste woord, doch dit betekende ook, dat de heren op zijn volle medewerking konden rekenen.

Ook in de vergaderingen van het dagelijks bestuur werden spijkers met koppen geslagen. Zijn naaste medewerkers leerden het hoofd der gemeente uiteraard het beste kennen. Zij wisten spoedig, welke hoge eisen hij aan zichzelf stelde, waaraan hij het recht ontleende ook van hen, die met hem samenwerkten den vollen inzet van hun kunnen te vorderen. Zij wisten echter ook, dat hij nimmer nodeloos hun taak verzwaarde. Vening Meinesz bepaalde bij zijn komst in de gemeente zijn positie: hij zou regent zijn en slechts dat. En terwijl de wet hem een bestuurstaak wees, waaraan hij zich correct en stipt hield, werd hij door de kracht en den invloed van zijn persoonlijkheid regeerder naar ouden geest. In hem scheen het grote regententype, dat eenmaal de stad sterk en machtig had gemaakt, herboren. Geen kleine eerzucht of eigenbaat dreef hem, nog minder zucht tot baasspelerij, maar slechts het eerlijk verlangen