Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

WILLEM JfOSEPH VAN BRIENEN VAN DE GROOTE LINDT 204

waren, die zijn aanwezigheid in Amsterdam noodzakelijk maakten. Andere leden van het gemeentebestuur drongen er echter bij hem op aan, dat hij zich aan deze afvaardiging niet zou onttrekken. ,,Ik maakte mij dus gereed, om de reis aan te nemen, niettegenstaande vele mijner stadgenoten, die mij zeer genegen waren, er sterk op aandrongen, dat ik mij van deze zending ver-schoonen en een der heeren Adjoint-maires daartoe designeeren zou. Hoe grievend ook op dat oogenblik voor mij het vertrek was, te meer daar ik mij van mijne dierbare kinderen moest verwijderen en hen aan hun lot overlaten, kon zulks echter bij mij niet opwegen tegen het besef van pligt. Met de overbrenging van een adres belast, dat niet in den geest van het Gouvernement was opgesteld, kon ik niet vooruitzien welke gevolgen dit kon na zich slepen. Mij aan de volvoering van dien last te onttrekken, zou voorzeker niet kiesch geweest zijn. Daarenboven was ik op alles voorbereid en niets hoegenaamd zou in staat geweest zijn, om mij tot eenigen stap te bewegen, die niet overeenkwam met mijne waardigheid en het belang mijner stadgenooten." Hij ging; en juist toen Van Brienen zich in Parijs met den Minister onderhield, kwam het bericht binnen van de onlusten, die in Amsterdam waren uitgebroken en die tot de onafhankelijkheid van Nederland zouden leiden. ,,Men kan zich ligt voorstellen, welken indruk dit op mij maakte." Aanvankelijk scheen het alsof de onlusten geen grote betekenis mochten hebben, maar naarmate de berichten, die hem van zijn zoon en van anderen bereikten, binnenkwamen, werd het Van Brienen duidelijk, dat Amsterdam en de andere Nederlandse steden het verzet tegen Frankrijk waren begonnen en dat dit verzet slechts kon eindigen hetzij met een bloedige onderdrukking, hetzij met een overwinning der Nederlanders. Men verbrandde in Nederland de huisjes der gehate Franse douaniers, zo schreef men hem, er gingen geruchten van de nadering der Pruisische troepen.... daarna kwam de tijding „dat het bestuur begrepen had niet langer wei-