Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

86 PIETER CORNELIS HASSELAER

te houden, bezoek van zijn ambtgenoot Elias, die hem verslag uitbracht van den toestand. Het laatste nieuws was, dat in het ,,Wapen van Emden" de nieuwe nationale cocarde, rood, wit en blauw, bij manden vol werd uitgereikt. Op den Dam had het ,,Comité Révolutionnair", dat zijn zetel naar de ,,Karseboom" in de Kalverstraat had overgebracht, van de trappen van de Waag bij het licht van fakkels een proclamatie aan de Amsterdamse burgerij doen afkondigen.

In den ochtend van 19 Januari 1795, wederom een Maandagmorgen, herhaalde zich de historie van 1578: rustig en zonder strijd ging Amsterdam om. Zestig Franse huzaren waren door de Weesperpoort binnengerukt en al zagen de Amsterdammers, gewend aan stijve en stramme soldaten met pruik, driekanten steek en pijpaarden staarten, met enige ontsteltenis, dat deze bevrijders een onguur troepje vormden, dat meer van struikrovers weg had, zij juichten de lang verbeide ,,bevrijders" hartelijk toe. De Fransen vatten post op den Dam voor het stadhuis, waar eenmaal nog het oude bestuur vergaderde en zonder discussie tot aftreden besloot. Het ,,Comité Révolution-nair" verzocht en verkreeg na enig wachten toegang. De heren traden binnen en eisten, bij monde van hun woordvoerder mr. D. van Laer, dat de oude regenten, nu de lang gewenste dag aan den Bataafsen horizon was opgedaagd, de raadzaal onverwijld verlieten, om als ambteloze burgers naar hun woningen terug te keren. Burgemeester Straalman verklaarde zich bereid aan den wil des volks te voldoen. Hij en zijn medebestuurders verlieten daarop het stadhuis. Buiten op den Dam, thans Plein der Revolutie, was reeds de vrijheidsboom geplant, een denneboom, die men op een buitenplaats in de Diemermeer met moeite uit den hard bevroren bodem had gehakt. Uit den koepel van het stadhuis was de rood-wit-blauwe nationale vlag ontplooid. De menigte danste en juichte nog enigen tijd om later op den dag zich rustig door de stad te verspreiden.