Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

164 PIETER CORNELIS HASSELAER

hem had gedeeld, om hem juist nu te ontvallen nu hij haar het minst kon ontberen. Hoe zou het de kinderen gaan zonder haar zorg? Onwillekeurig luisterde Hasselaer of toch haar zwakke ademtocht niet bij hem was. Zo had hij menig uur geluisterd, maar nu hoorde hij slechts het kloppen van zijn slapen, onrustig en vermoeid.

Gerucht aan de deur die, wijkend, schuchter kaarslicht binnenliet, wekte hem uit zijn somber gepeins. De knecht kwam waarschuwen, dat men aan tafel ging. Hasselaer stond op, de kandelaar liet hij zich overreiken. De lichtschijn, rusteloos als jagende gedachten door zijn brein, viel op het stille vrouwengelaat, de vrede der vergetelheid om den kleinen, opengevallen mond. Hasselaer legde zijn hand ten afscheid op haar voorhoofd, dan sloeg hij de gordijnen om het bed. Beneden in de eetkamer wachtten de kinderen. Zij zaten aan tafel, zwijgend en bedrukt. De grootmoeder, vaardig en zorgzaam, hielp de jongsten. Zij namen hun deel, maar verder gingen de schotels, nauwelijks aangeroerd, naar de keuken terug.

Drie dagen nadien werd het stoffelijk overschot van wijlen Clara Wendela Sautyn, Hasselaers huisvrouw, uitgedragen naar het graf in de Oude Kerk. Er waren velen gekomen in het sterfhuis, familieleden en vrienden, die nog éénmaal de grote zaal vulden, waar wijn werd geschonken, de geraspte broodjes opgediend. Den weduwnaar beklaagde men, vol deernis ook met zijn kinderen, die nu, zo was het geregeld, aan de zorgen van hun grootmoeder Wendela Eleonora Sautyn, geboren Reael, werden toevertrouwd. Den volgenden morgen vertrok Pieter Cornelis Hasselaer in alle vroegte naar Texel, waar zijn schip zeilree lag. De kapitein begroette den hogen passagier, die zich spoedig terugtrok en heel de reis weinig spraakzaam was, vaak uitziend over de verschansing als de avond viel op zee. Bij zijn aankomst te Batavia, na een lange, eenzame reis, had Hasselaer zijn verdriet verkropt. Hij wilde niet langer omzien