Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

WILLEM BACKER iOi

koste van Van Campen, lag voor de hand. De eigenzinnige Stal-paert voerde ook verschillende onderdelen van den bouw niet uit volgens ordonnantie van den boMwmeester, ten dele wijl hij diens opgave onuitvoerbaar achtte, vaak echter ook uit minder eerlijke motieven.

En eindelijk slaagde Stalpaert er in Van Campen zo met intrigues te verstrikken, dat zijn positie onhoudbaar werd en ontslag door de stedelijke overheid moest volgen. Een minder fraaie rol speelde hierbij de beeldhouwer Quellijn, beschermeling van Van Campen, die zich niet ontzag Stalpaert bij zijn ondergronds gewroet te steunen met het oogmerk meer opdrachten te krijgen, dan waarin het ontwerp van den meester voorzag. In 1654 werd Van Campen ontslagen. Hij stierf in 1657 op zijn landgoed Randenbroek. Stalpaert had getriomfeerd: bij de inwijding van het raadhuis en ook later vermeldde men zijn naam als de schepper van den bouw.

Op 29 Juli 1655 werd het nieuwe Kapitool, zij het nog onvoltooid, in gebruik genomen. Nog was de strijd om den toren niet geheel vergeten. Vondel herinnerde er aan in zijn ,,In-wydinghe van het Stadhuis":

Toen Stalpaert mij de kunst aldus liet zien en hooren Op 't Raethuis, steegh mijn lust, daer Sint Katrijnes toren, Wanneer hij dien volbouwt, in zijnen vollen krits, Nog hooger dan de Dom van Utrecht, met zijn spits Die lucht niet raecken sal.. ..

Maar ook de felste voorstanders van den torenbouw hadden berust in het onvermijdelijke. Predikanten kwamen ten stadhuize de Burgemeesteren gelukwensen. Zij werden „ter tafel ge-plaetst en heerlyck getracteerd." Bovendien kregen zij ieder van het stadsbestuur een vaatje Rijnschen wijn thuis bezorgd. En dat de vrede daarmee beklonken was, bleek uit de getuigenis, „dat de heeren omtrent negen uren allen vertrocken, naedaet zij seer

Twaalf Burgemeesters 8