Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

IOO WILLEM BACKER

steeg overbouwd om ruimte te winnen voor de z.g. Desolate Boedelkamer, de plaats waar de faillissementen werden behandeld.

Zo vormde het stadhuis een rommelig allegaartje achter het oude voorcomplex, dat bovendien den tand des tijds duchtig ondervond. Hoeveel politieke stormen waren ook niet in bijkans twee honderd jaar over die daken, kantelen en torenspits gegaan. Het had er zo vaak gespannen, niet het minst in dien Meinacht van 1535, toen de Wederdopers er werden belegerd. Aan dat oproer bewaarde men in woord en beeld nog tal van herinneringen op het stadhuis. Met de jaren nam de bouwvalligheid echter toe. Reeds in 1601 had ,,stadstimmerman" Hendrick Staets de torenspits, die bedenkelijk overhelde, weer recht gezet, 14 jaar later brak men haar af en plaatste een dakje op den kop. Ook dit werd in 1640 nog verwijderd, zodat der stede klok nu open en bloot in een juk op den torenromp hing. ״Hier zat de heerschappij wel jammerlijck bekrompen." En dat niet alleen: het werd ook levensgevaarlijk. Op 28 Januari 1639 verklaarden Burgemeesters aan de Vroedschap, dat ״het stadthuys vrij wat bouwvalligh is tot veele plaetsen, zulx datter t'eenen oft t'anderen tijd eenigh ongeluck uyt gevreest wordt te sullen ontstaen." Een jaar later werd besloten tot den bouw van een nieuw stadhuis, dat beter dan het bestaande uitdrukking

zou geven aan de macht en de glorie van Amsterdam.

#

Onder de grote Burgemeester-figuren, die in deze jaren het machtige Amsterdam met zijn wereldomvattend bedrijf hebben geleid, komt Willem Backer niet op de eerste plaats. Naast sterke mannen als Andries Bicker en Cornelis de Graeff moest hij wijken voor het tweede plan. Hij was het hoofd der in die dagen reeds sterk geslonken Gereformeerde fractie in het stedelijk bestuur, de z.g. ״harde Gereformeerden" die hun beginsel