Voordat hij het vergat (bloemlezing)

gen de bezonnenen en geleidelijken'. Scheffer spreekt uit eigen ervaring. Hij was redactiechef van Het Vrije Volk in de periode, dat Sluyser adjunct-chef der redacties was. Sluyser kon niet werken onder de leiding van de toenmalige hoofdredacteur Klaas Voskuil, die hij minachtte om diens journalistieke dilettantisme, noch kon hij werken onder Voskuils kroonprins de jurist Thijs van Veen, die hij een kille, harteloze wetsartikelenvreter vond. Dat liep op bonje uit, zowel met Voskuil als met Van Veen — hetgeen het alleen maar ironischer maakt dat Sluyser vijftien jaar later met zijn toenmalige doodsvijand Van Veen in één en dezelfde politieke organisatie — ds'70 — terecht zou komen.

Bij Het Vrije Volk werd hij ontslagen. Bij de Partij van de Arbeid, waar hij solliciteerde naar de post van internationaal secretaris, werd hij niet aangenomen: Koos Vorrink voelde niets voor een permanente twistappel in zijn nabije omgeving. Uiteindelijk kreeg Sluyser de baan waar hij precies voor geschikt was: hij werd partijpropagandist. Het was in de periode, dat de PvdA politiek werd geleid door mr. J. A. W. Burger, een zijner Londense lotgenoten, met wie Sluyser, bij wijze van uitzondering, uitstekend kon opschieten. De heren hadden een op de zelfde golflengte af״! gestemd temperament, culminerende in 'een afkeer (men is geneigd te zeggen: minachting) voor klein politiek ge-intrigeer, gepaard met de behoefte dwars en zonder veel égards door slim en kunstig woordgespin zonder reële betekenis heen te stappen' ('een bijzondere medewerker' — Sluyser — in Vrij Nederland).

Het ging Sluyser in deze periode geheel niet kwaad. Hij ontwierp de campagne voor vier verkiezingen, hij bedacht nieuwe methodes om kiezers te winnen, hij stuurde Drees met een helicopter de ongeëxploiteerde roomse gebieden

220