Voordat hij het vergat (bloemlezing)

Opeens dringt iedereen angstig naar het alkoof en juffrouw Van Bever zit op haar stoel midden in een draaikolk van zenuwachtige mensen, maar oom Max blijft bij het venster staan, want onkruid vergaat niet en waarom zou de politie op hem schieten? Maar hij schrikt geweldig, als de commissaris en twee agenten met getrokken revolver bij ons het portiek instappen. Iedereen begrijpt dat het niet op ons gemunt is, maar op de zusjes van één hoog. We horen gekraak en gebons beneden, maar ook in onze kamer klinkt gebons, want juffrouw Van Bever is van haar stoel op de grond gevallen en gilt dat zij zonder zenuwtoeval nooit meer uit ons huis weg zal komen. Vader gaat op het portaal staan en fluistert voor de nu weer stilgeworden troep mensen een soort verslag. De zusjes van één hoog zijn wel thuis, maar doen niet open. Juffrouw Van Bever, die eventjes kalm is, weet zeker dat Dient je en Sientje vannacht om half vier zijn thuisgekomen en dat de vriend op visite is.

Beneden schreeuwt een rechercheur dat hij in naam der wet de deur zal rinkinken en als hij drie heeft geteld klinkt er een luide knal. We horen de zusjes gillen en opeens is er weer stilte waarin we de stem van de rechercheur horen zeggen: 'Handen omhoog, jij ook Frans.'

Aan het venster in de voorkamer ziet oom Max dat de zusjes en hun vriend geboeid worden weggebracht. Opeens gaat bij ons de deur open en er komt een deftige man binnen. Het is de commissaris met een pak papieren in de hand. Hij hoeft geen woord te zeggen, want iedereen begrijpt dat het onze perkamenten zijn. De commissaris heeft al die tijd wel geweten dat Frans de dader is. Twee jaar lang zit de politie achter deze schurk aan, maar nu hebben ze hem eindelijk te pakken en hij gaat voor een jaartje of wat het schuurtje in met Sientje en Dientje, die zijn lokvogels zijn voor het uithoren van onnozele buitenmannetjes en dan gaat Frans er later op af om in te breken.

!88