Voordat hij het vergat (bloemlezing)

heeft dat hij tegen deze tijd bij ons in de steeg kan zijn.

Het loopt tegen half een en plotseling horen we buiten lawaai, de hele steeg is in rep en roer en oom Max wringt zich naar het venster en roept dat de steeg vol politieagenten is, wat een geweldige opschudding veroorzaakt. Iedereen wil nu naar de voorkamer en daar kunnen nu eenmaal geen vijftien mensen naast elkaar voor het raam staan. Maar de steeg is afgezet, er mag niemand in of uit, en er staan drie agenten bij ons voor de deur, met het gezicht naar de gevel, en aan de overkant staan agenten die naar het dak kijken, en dat horen we allemaal van oom Max, die zogezegd een ooggetuigeverslag geeft. Maar uit de keuken klinkt de stem van grootmoeder, die ook agenten ziet, nu aan de achterkant van ons huis, ze lopen in de stukjes tuin, en aan de overkant achteruit staan twee agenten op het dak, het lijkt wel het beleg en het ontzet van Leiden.

Oom Max aan de voorkant en grootmoeder in de keuken geven nu soms om de beurt en meestal tegelijkertijd een ooggetuigenverslag. In de stampvolle kamertjes golft de mensenmenigte heen en weer, tenminste voor zover er wat te golven valt. Als het in de steeg spannend is wil iedereen naar de voorkamer, en als grootmoeder aan het woord is probeert iedereen in het keukentje te komen, maar in elk geval ons hele huis is omsingeld door de politie, er kan geen muis in of uit.

Roept oom Max opeens: 'De commissaris komt de steeg in.'

Het is opeens doodstil buiten en in onze woning spreekt ook niemand, er wordt niet geduwd, alleen oom Max maakt van de gelegenheid gebruik om het raam open te schuiven en meteen horen we duidelijk dat de commissaris roept: 'Alle mensen naar binnen... en de ramen dicht, niemand mag voor het venster blijven staan, er kan worden geschoten.'

187