Voordat hij het vergat (bloemlezing)

gordijnen. Zonder dat ze een woord zegt weten we dat ze uit haar hoofd uitrekent hoeveel diamanten er nodig zijn om de pandjes uit de lommerd te halen en de gordijnen te vernieuwen.

Vader heeft aan al die boeken maling, hij wil geld zien, hoe meer hoe liever en hoe sneller hoe beter. Jokof loopt warm bij de gedachte dat daar ginds zo'n lap grond ongeduldig ligt te wachten om door ons in bezit te worden genomen. Hij vraagt aan Henri du Pont, die student is in de economie, of het niet veel beter zal zijn die gronden in cultuur te gaan brengen.

Grootmoeder wil er nooit van haar leven gaan wonen. Een oude boom moet je niet verplanten. Ze is in de buurt geboren, waar ze ook wil sterven. Ze laat zich nog liever veertig kiezen trekken, dan dat zij met Indianen op één trap gaat wonen.

Moppert ze: 'Meneer du Pont heeft die malloterij van Jokof overgenomen.'

Daarop wordt juffrouw Van Bever kwaad. Als moeder moet ze haar enige zoon de hand boven het hoofd houden, maar Jokof wil niet door haar verdedigd worden. Niet Henri du Pont, maar hij is het eerste op het idee gekomen dat we allemaal naar dat eiland moeten verhuizen.

Jokof is een nog heftiger romanticus dan mijn moeder. Hij stapt naar het venster en zegt met een gebaar alsof hij alle mensen wil omarmen: 'Iedereen wil mee naar het eiland, daar ben ik zeker van. De hele steeg verlangt naar de blauwe zee en de warme tropenzon. De mensen wentelen zich in de modder van de buurt en ze denken dat er geen betere wereld bestaat, maar als ik hun vertel van het gele strand, waar de golven breken met witte kuiven op de rode rotsen die tegen de blauwe lucht afsteken, dan zal de hele steeg, de hele stad, het hele land ons volgen. De mensen hebben heimwee naar een betere wereld en het ergste

163