Voordat hij het vergat (bloemlezing)

begrijpen dat moeder dat niet weet, want waar moet ze die kennis vandaan hebben. Juffrouw Granaat is nu eenmaal een zakenvrouw en zij weet dat geld een knecht is, die werken moet voor de baas, tenminste als de baas verstandig is, want anders wordt de knecht baas en de baas knecht. Grootmoeder komt uit de keuken. Juffrouw Granaat gaat van monetaire beschouwingen over op zelfbeklag. Ze is een ongelukkig mens, de dokter zegt dat mergtaart vergif voor haar is en ze wil niet doodgaan, ze wil leven, want mergtaart is zo lekker, het vet en de zachte beschuiten en de weke merg die als olie door je keel glijden, en nu heeft ze zo gedacht, al mag ze er dan niet van proeven, haar recept voor mergtaart is enig in de hele wereld, enne het kan een prachtige zaak worden, als we samen een compagnonschap sluiten, jawel een compagnonschap voor een grote fabriek van mergtaarten, enne wij geven het kapitaal en zij geeft het recept, enne met gelijke kansen op winst is er een groot kapitaal bij te verdienen. Nu het geheim geopenbaard is, gaat juffrouw Granaat steeds sneller spreken, omdat het idee van zo'n fabriek al jarenlang in haar hoofd zit; ze piekert erover wanneer ze alleen in de winkel is en ze heeft ook al een naam: de Granaattaart.

Grootmoeder vlucht weer naar de keuken, want zij kan haar gezicht niet zo strak houden als moeder. Trouwens, het kost moeder helemaal geen moeite om niet te lachen, want ze heeft echt met juffrouw Granaat te doen.

Zegt ze: 'Heus juffrouw Granaat, U begrijpt dat ik als vrouw niet veel van zulke dingen weet en bovendien moeten we eerst nog precies uitvissen of die papieren inderdaad zo angstig veel geld waard zijn, nee, windt U zich niet op, als Uw plan niet doorgaat zal het heus niet om het geld zijn.'

Met deze dooddoener neemt juffrouw Granaat genoegen. Ze werkt zich door de deuropening en even later ho-

156