Voordat hij het vergat (bloemlezing)

genheid is tot het stellen van vragen, en die is er altijd, zet de voorzitter ongevraagd zijn naam nummertje één op het sprekerslijstje.

'Voorzitter, waarom moet ik nou juist het eerste spreken? Net als ik goed op dreef ben, valt U me altijd in de rede, dat ik 't kort moet maken omdat er nog zoveel mensen achter me op het lijstje staan.'

Zegt de voorzitter:

'Precies, daarom zet ik je altijd op nummer één.'

'Kan U me deze keer niet achteraan zetten?'

'Nee, want dan hebben we alleen voor jou een vervolg-vergadering nodig.'

Italiaander heeft die belangstelling voor de publieke zaak niet uit egoïstische motieven ontwikkeld. Als hij voor zijn winkel staat, heeft hij het volle gezicht op het Paleis. Honderden jaren geleden zetelde daar een burgemeester en toen die stierf, kreeg hij het grafschrift mee: 'Wanneer het gemeen U roept, bezorg het als Uw eigen.' Dat zou ook het grafschrift van Mark kunnen zijn. Hij beweegt zich druk en vlug op de politieke slagvelden, maar als hij zich uitslooft, is 't werkelijk alleen en uitsluitend omdat hij een vurig idealist is. Hij is echter een practische idealist. Voor velen moge in elke vergadering het spreekgrage mannetje een hinderlijke horzel zijn, hij heeft op deze wijze toch maar lekker een wijde kring van kennissen verworven. Laat andere stoepjees hem dat maar eens nadoen. Een stoep jee zonder relaties verdient geen zout in de aardappels. Italiaander bezit zoveel kennissen, dat hij en zijn toekomstige klanten allicht gemeenschappelijke relaties kunnen opnoemen. Daardoor is zijn kring van kennissen dus even begrensd als het uitdijend heelal. Zijn stembanden beschikken over nuances, die bij voorbaat elke tegenspraak onmogelijk maken; dat is zeer opmerkelijk, want hij heeft van nature een hoog en krakerig stemmetje.

119