De fakir van de Prinsengracht

Om kwart over vieren klonk het sein: Stilte, dames en heren en de allergrootste aandacht alstublieft. We gaan opnemen!

De inspecient nam zijn plaats in voor de microfoon, keek rond en hief toen waarschuwend zijn hand op. Het werd doodstil. De technicus gaf rood licht op de gangen: Stilte overal!

Toen klonk de stem van de inspecient in de zwaar geladen stilte van de studio. Attentie! Opname over vijf seconden!

De motoren draaiden. Vijf seconden. Toen zette de muziek in. Alles verliep vlot: Om kwart voor vijven stond de thriller op de Millerband. Een half uur uitzending.

Hollend ging de troep door de gang naar de vestiaire beneden.

—■ We halen vijf-achttien! Opschieten, jongens!

Lachend en schreeuwend verlieten ze het gebouw. Hun schater klonk over de Heuvellaan.

—• Kinderen, dacht Huib, die meeholde. Kinderen zijn het. Zij? Ik ook Goddank! En geen nette burger zal geloven, als hij ons zo hoort en ziet, dat we doodop zijn!

In Amsterdam ging hij vlug wat eten in een cafetaria.

Om half acht zat hij zich op de Prinsengracht te schminken als het knechtje van Said Bey.

Mattheus Onno en Johan waren er nog niet. Gijs bracht hem een kop koffie.