De fakir van de Prinsengracht

de vermoedelijke duur van de repetitie.

—■ Hoe laat moet je daar zijn, bij die séances? vroeg die.

—    We zitten ’s middags en ’s avonds, antwoordde Huib. Maar zo nauw komt het niet. Ik kan wegblijven.

—    En wie doet jouw werk dan?

—■ Die journalist. Die......maakt er een reportage

van, zie je?

Uit de hoek van de verwarming klonk een lach. Ze hadden het daar over een der toneelleiders, die volgens de pers groot moest zijn.

—    Hij schmiert altijd, zei er een. Tot en met de première is hij serieus. Daarna heeft hij de lol eraf en schmiert hij er vrolijk op los. Vaak weet je niet waar je je bergen moet, als je met hem staat, want hij zegt de gekste dingen en hij maakt je ononderbroken aan het lachen! Ik vind het rot, dat kan ik je wel zeggen. Ik hou er helemaal niet van.

—■ Er zijn lui, die je het schmieren niet kunt afleren, maar bij Royaards heeft niemand het ooit gedurfd. Hij niet en geen ander.

Een oude actrice schoot in een schater.

—-We hebben het gisteravond nog over hem gehad, achter, verelde ze. Hein is in dat stuk, weet je en we hebben ouwe herinneringen opgehaald. Toen Royaards de eerste keer „Seiglière” speelde, had hij prachtige antieke meubelen uit het museum geleend, maar die moesten terug en daarom liet hij ze namaken. Ze waren uitstekend geïmiteerd hoor, maar ze waren natuurlijk niet zo heel sterk en daarom riep Royaards ons op de Buehne, toen ze voor de eerste keer gebruikt moesten worden en toen zei hij: Dames en heren, de allergrootste voorzichtigheid alstublieft! De allergrootste voorzichtigheid. Bij het gaan zitten en bij het' opstaan.

De actrice imiteerde de eigenaardige spreektrant van- de oude toneelleider voortreffelijk en de hele studio genoot.