De fakir van de Prinsengracht

—-Nee ik moet iets regelen.

—■ Regel maar. Maar regel niet langer dan tien minuten !

Pauze.

De regisseur kwam de studio in. Met zijn brood en zijn koffie.

—■ Taai vanmorgen, lui!

Een actrice keek hem aan en lachte: Je hebt het op je heupen vanmorgen! ’t Is wel echt: „ma’k dat nog ’n keer weer hebb’n!”

Ze probeerde Gronings en de lui lachten.

—• Ja, zei hij. Er zit weer schmiere in de lucht, ’t Is me teveel „radio-tje-pikken!”

Zo hadden de acteurs, die „even van het toneel stapten” om „een rolletje te spelen voor de microfoon” het vroeger genoemd, ’t Betaalde goed en ’t was iets, dat je mooi kon meenemen, ’t Ging zo „uit het handje” toen. Maar die tijd was voorbij. Je moest zwoegen nu. Vooral omdat de Grönneger er als een kwaje bok opzat als hij „toneel” in de dictie snoof!

Ze zaten, aten en dronken.

—■ Wat spook jij tegenwoordig toch uit, Huib? vroeg er een. We zien je haast niet meer.

—    Ik zit ’s avonds, zei die lachend. Een kennis van me, een journalist, heeft me aan een baantje geholpen. Als huisknecht bij een fakir.

Kreten kwamen van alle kanten. Vragen ook, maar Huib liet weinig meer los- Hij had het gedaan, zei hij om studies te maken. Je zag er mensen en koppen! Ongelooflijk.

—    Blijf je dat doen, Huib?

—    Ik denk nog een paar dagen, antwoordde de acteur. Dan ben ik wel uitgestudeerd.

—    Hoe heet die fakir? vroeg een oudere actrice, maar Huib stapte er niet in.

—    Pietje Puk met de Krul, zei hij. Hij moest zijn collega’s er niet hebben. Hij grinnikte bij de gedachte en vroeg — om er af te komen — de regisseur naar