De fakir van de Prinsengracht

Je moet dus uit de verte klinken en daarna dichtbij herhaal je: Hoogste tijd en dan weer wat verder weg en zo door.

—    Hoe vaak moet ik dat zeggen?

—■ Drie keer. Nee, wacht es. Je moet het variëren. Dat doen die lui. De eerste keer zeg je: Hoogste tijd, dames en heren. De tweede keer ook. Dan zeg je ook weer op een afstand: Afrekenen, dames en heren! En dan weer: hoogste tijd!

—    Er staat alleen: Hoogste tijd!

—    Jawel. Er zijn meer schrijvers, die verbeterd moeten worden. Noteer maar.

Even was er een korte pauze voor de notitie.

—    Muziek, Jan!

Opnieuw begon het. Tot dat begin „uitgekiend” was. Toen verder. Over. Verder. Stop. Over. Verder. Je zegt dat en dat zo en ik hoor het zo! Begrijp je wat ik bedoel? Ja. Of: nee. Zo hoor ik dat. Voel je wel? Ja. Of: nee. Over. Half elf. Verder. Weer een stukje dialoog. Over. Daar slaat de torenklok middernacht. Die slag is te dichtbij. Over. De stemmen moeten nu gedempter klinken. Begin de dialoog es in de alcoof. Sta je klaar? Beginnen dan bij......

Half twaalf.

Verder. Over. De bedoeling is......Over.

Half een. Eén uur.

—■ Ze vallen van de graat, waarschuwt de technicus, die honger krijgt. Zou je niet even pauzeren?

—    Pauze, dames en heren. Maar niet langer dan een kwartier.

—    Kan ik even weg? Naar de overkant?

„De overkant” is de kant van de „ambtenarij”. De kant voor de afspraken voor voordrachten, voor losse engagementen, de zogenaamde „snabbeltjes”, die omdat ze buiten het eigenlijke dienstverband vallen, apart betaald moeten worden.

—    Heb je een „snabbeltje”? komt dan ook prompt de vraag.