De fakir van de Prinsengracht

de vasten. Dat was de enige plek in de ruimte, die de regisseur niet kon overzien en daar kroop ieder, die „geen woord” had. Daar zaten de dames door de lege uren met haar haak- of breiwerkje, daar werden de nieuwste genoegelijke roddeltj es uitgewisseld en de vaak nogal op de helling staande moppen verteld en soms ook geboren. De „verwarming” daar konden Willem, de kellner en Chrisje, de dienster ongezien bij door de zacht geopende, dubbele deuren van de studio, met een gauw doorgegeven extra kop hete koffie, een gebakje of een glas limonade.

En iedere regisseur vast het: als de repetitie taai dreigde te worden en de: moeheid te zwaar dreigde, moest er vooral op de „verwarming” gelet worden. Daar zeiden ze „of ’t wat was of niks”. Daar werd uitgemaakt hoe ’t gisteravond was geweest, als ze geluisterd hadden en daar werden de sof en de grootheid voorspeld en voorspiegeld. Van radio en toneel en film!

—    Wil de „verwarming” ook even meedoen?

Gelach.

Ze stonden op uit de hoek. Ze verspreidden zich in groepjes door de studio.

—    Ik moet stemmen hebben, dames en heren! Werkelijk woorden! Geen „rhabarber” alstublieft. Praat met elkaar maar echt!

—    Mogen we alles zeggen, wat we willen ?

—    Klets niet, liefje! We hebben niet teveel tijd, dames en heren. Ja, de inleidende muziek, Jan.

Ze kwam. Toen de stemmen. Toen ging de arm waarschuwend omhoog. Huib stond voor de microfoon. Hij wachtte in spanning. De arm ging omlaag.

—    Hoogste tijd, dames en heren! waarschuwde Huib in zijn rol van kellner, maar dadelijk kwam het: Stop! Luister es, Huib! Stemmen stoppen, dames en heren! Huib, het is natuurlijk te zot als de kellner dadelijk zo direct klinkt. Die kerel beweegt zich door de gelagkamer en wandelt tussen de tafeltjes door.