De fakir van de Prinsengracht

den. Dat deel noemden ze „de alcoof” en ze kwamen er binnen door een nauwe opening, die eigenlijk een brede spleet was.

Rondom stonden allerlei zonderlinge bouwwerken en vreemde voorwerpen: een houten schot met een deur aan de ene zijde en een loket aan de andere kant, een houten trap, die zow el hol als massief kon klinken, een windmachine, een tobbe water met een grote bronzen klok erin (waarmee ze prachtig het neerplonzen van een lijk of een auto konden suggereren) en allerlei andere rariteiten. Ook lag er een stuk tegelpad met kiezel erover gestrooid. Als de geluidenman daarop liep, h o o r d e je de spelfiguren over een kiezelpad wandelen en als je de kiezel eraf veegde en zó maar op de betonnen tegels kuierde w a s je in een stenen gang, een kelder of een hal al naar dat in het hoorspel noodzakelijk was.

Tussen deze en nog veel andere dingen, stond in het midden van de zonnige ruimte de stander met de ronde microfoon, het „potje”, zoals ze dat noemden.

—    Kijk die zon es heerlijk schijnen, zuchtte een jonge actrice, terwijl ze opstond en naar het „potje” kuierde.

—    De gordijnen sluiten, klonk het door de comman-do-microfoon. Je w^rordt er alleen maar lui en vadzig van!

De inspecient schoof de gordijnen dicht en stak het licht aan in de plotseling dicht duistere ruimten.

De regiekamer keek door een ruit met dikke, dubbele glaswanden in de studio. Achter dat geluiddichte raam zat aan een klein tafeltje de regisseur. Voor hem stond de commando-microfoon. Hij kon erdoor spreken als hij een kleine handle, vlak naast hem, indrukte.

In deze studio werkten alle kleuren van de hoor-spelafdeling. De conservatieven en de vooruitstreven-den, de socialisten en de katholieken, de progressieven en de ehristelijken. De acteurs en de actrices werden allen uit „de grote pot” van de hoorspelafdelingen ge-