De fakir van de Prinsengracht

de Steynlaan. Een kindje van een jaar of zes, zeven. Het holdedebolderde zó hard het kon en struikelde herhaaldelijk over d’r eigen beentjes-

—    Mammie! Daaag! Mammie!

Plotseling stootte het vrouwtje de marineman van zich en Huib, die nu net naast het paar liep, kon het kijken niet laten. Felrood kleurde ze, toen ze het meisje op ving in haar armen en onzeker verwijtend zei ze: Maar, schat, waar kom jij vandaan? Je mag toch alleen zover niet lopen?

Het kindje knikte en lachte en vroeg toen opeens: Wie is die meneer, mammie?

—■ Een kennis, antwoordde de moeder en dadelijk zei ze erbij: Kom nou maar mee. Dan gaan we gauw naar huis.

—    Pappie is er niet, hè?

—    Nee, natuurlijk niet. Pappie komt toch ’s middags nooit thuis!

De officier was blijven staan. Hij kreeg een knik en een vluchtige blik, die „Jammer!” zei en een beetje om verontschuldiging vroeg.

—• Hij knikte begrijpend terug, vertelde Huib aan de schare op de studio, die lachte.

—    Och ja, merkte een jonge actrice op, je ziet het weer: de burgers gaan artistiek leven tegenwoordig!

—- Misschien ligt de oorzaak in het feit, dat de ar-tisten het zo burgerlijk doen, meende een acteur.

Toen klonk de stem door de luidspreker: We gaan beginnen, dames en heren. Mag ik stilte ?

Het was kwart over tienen.

Ze werkten in studio III, die gedurende de bezetting door de Duitsers geheel voor hoorspelstudio was ingericht. Het grote vertrek was in twee delen gescheiden: een zonnige, ruime afdeling, die door grote ramen uitkeek op de wonderlijk mooie, prachtig onderhouden tuin en een dof en donker deel met een lage zoldering en dikke, zwaar gecapitonneerde wan