De fakir van de Prinsengracht

gen uit, die ze nodig had en begon de tafel te dekken voor de andere ochtend, voor het ontbijt. Er was

iets mechanisch in haar bewegingen, iets...... doods

en Johan stond op, kwam naar haar toe en legde zijn arm rond haar middel.

—    Is er iets, Milly? Zeg het dan. We hebben toch altijd eerlijk met elkaar gepraat.

—    Welnee, er is niets. Laat me maar even. Het gaat wel weer over. We moeten soms een beetje tijd met elkaar hebben, niet?

—    Wat bedoel je?

—    Soms is het weg, maar dan komt het weer terug. Dat oude bedoel ik en dan is het goed.

Ze maakte zich los en ging verder. Toen zei ze zacht: Ik ga dan maar. Zul je het niet te laat maken? Je moet morgen ook weer vrij vroeg op.

Dat zei ze elke avond, als ze naar bed ging, maar het klonk nu anders.

—    Wat wilde je zeggen? vroeg hij weer onzeker.

—■ Niets, jongen. Tot straks.

Ze ging. Johan trok een stoel bij de haard en liet zich erin vallen. Hij vloekte zacht en voelde zich ellendig.

—    Dat was dus de gang, dacht hij. De groei naar het einde, waaraan niet te ontkomen viel. Plotseling moest hij denken aan die collega van Kunst, die met hem op de redactie had staan schertsen met een jonge actrice. Het was aardig geweest, heel aardig en heel vlot en heel erg spottend ook, maar onder de woorden had het gezeten en het vrouwtje, dat het meisje speelde, had telkens „de” blik in d’r ogen gehad. Heel eventjes zo tussen de woorden door. Flitsend, zoekend maar zoekend zeker! En toen had die collega het lieve kind op het ronde schoudertje geklopt en gezegd: Niet doen, liefje. Met mij niet doen. Ik moet namelijk die onrust niet in mijn huis!

De onrust? De regelrechte duvel, die niet losliet. Geen minuut, geen seconde. Dwars door het werk van