De fakir van de Prinsengracht

Maar kij heb in u die wetenschap van dat bestaan van die klassen en nu kij sijt kekoom in een andere klasse en die kij voelt als vijandig.

—    Nee, meneer, dat is niet waar! De mensen zijn

heel geschikt voor mij en......

Opnieuw weerde Mattheus af.

—    Kij nog niet bekrijp. Kij moet luister en zwijg.

—■ Ja, meneer, kwam de man gedwee.

—    Ik voor u besteed meer tijd dan ik kan mis, maar ik vind die keval de moeite waard. Daarom. Kijk: Kij hebt keleerd opzien tegen die andere klassen in die maatskappij, maar kij hebt vergeten die strijd. Opzien is goed, maar die oorzaak naspeuren is beter. Die oorzaak is de maatskappij, die niet de kans keef aan hen, die die kans verdienen. Door dat opzien van u tegen die anderen, die keleerd hebben en die weten, hebt kij kekregen complex van angst en minderwaardigheid, maar daarbij kij verkeet die ene belangrijke ding: die anderen zijn niet zo knap en niet zo keleerd als kij meent. Kij weet weinig, zij weet meer maar zij weet niet alles en zij weet zelfs ook niet voldoende! Zij Moeten dat en zij willen dat verbergen. Daarom doen zij alsof. Heel veel mensen in die maatskappij van ons doen alleen maar alsof, omdat zij weet dat dat voor de dommen voldoende is. Kij zijt een van die dommen en kij bewijst zij kelijk! Ka naar huis en onthou: zij zijn niet zo knap als zij skijn. Ka naar huis en leer. Leer door, alle uren die kij hebt vrij. Neem les en wordt bewust van uw kunnen!

Plotseling zag Johan de ogen van Matje oplichten.

—    Sta op, zei de ziener en de man stond op.

—    Zing, gelastte Matje. Zing die smartlied.

En de man zong. Stralend en met het sentiment, dat het volk bejubelt omdat het echt is in al zijn pathetiek. Klaar, helder, fors. Mattheus luisterde en dikwijls keek hij naar de deur, waarachter Johan en Huib met hem te luisteren stonden.

De man zweeg. Het Was alsof hij ontwaakte en een