De fakir van de Prinsengracht

moeten ingrijpen, dacht Johan en Huib, die naast hem voor het andere kijkgat stond, fluisterde: — Die kerel moet naar een psychiater!

—■ Voor hem is dit een psychiater, meende Johan en daarop zwegen ze allebei.

Matje richtte zijn hoofd op en keek zijn cliënt aan.

—    Kij voelt u bezwaard doordat kij de rol moet speel van de man, die weet en kent en kij weet zelf, dat kij niet weet en n i e t kent, begon Mattheus.

—• Zo is het, meneer, antwoordde de man. En......

weet u......

—• Ka verder, moedigde Matje hem aan.

—    Ik wou graag van u weten, meneer......Heb ik

nou toekomst in de zang of hou ik het toch niet op de duur en kan ik beter voor ik helemaal gek word, naar de zetmachine teruggaan?

—    Kij hebt toekomst, antwoordde Mattheus ogenblikkelijk en in dezelfde fractie van de seconde lichtte het gelaat van de man op, trok zijn rug recht en keek hij de profeet met verwachtende ogen aan.

—    Kij hebt toekomst, herhaalde Matje langzaam, maar dan moet kij leren.

—    De nootjes ken ik allemaal, viel de man hem in de rede, maar Matje weerde met een enkele handbeweging af.

—    Kij moet meer leren dan die nootjes. Kij moet leren uzelf te vinden en uzelf houden.

—■ Ik begrijp niet helemaal......

—    Kij moet luister. Kij heb nooit kedaan aan die politiek? Ik bedoel: kij zijt niet opkevoed in de strijd van die klassen.

—    Mijn vader en moeder waren Christelijk, meneer

en......

—    Ik bekrijp. Ik bedoel dat. Daar is een strijd van

die klassen. Die is keweest altijd en die zal zijn, zolang tot...... koed. Kij niet bekrijp, maar dat is tóch

die reden. Kij niet bewust. Dat is die oorzaak. Die arbeidersjeugd opkevoed in besef, in die strijd. Kij niet.