De fakir van de Prinsengracht

poot omhoog. Nooit niet! Zo is ’t echt geweest, meneer.

Weer zweeg de man een ogenblik en ook Matje gaf geen geluid.

—    Hij zei, dat het dan goed was, meneer en dat ik tóch zou komen, want dat hij daarvoor zou zorgen. En ik ben gekomen en ik heb er nou ruim twee jaar gezongen. Niks gevaarlijks, meneer en als ik eerlijk moet wezen, moet ik ook zeggen dat die dirigent mij gered heeft, want anders had ik naar Duitsland gemoeten als arbeider, maar als zanger hoefde dat niet en ik heb ook verder geen last gehad. Alleen nou is het zo, nietwaar?

De man, die de hele tijd voor zich gekeken had, sloeg zijn ogen even op en keek Mattheus aan. — Kijk, meneer, nou zit ik met het tekort. Ik sta met mensen, die allemaal Frans en Duits en Engels zo maar uit hun mouw schudden en die niet begrijpen, dat een mens daarmee kan zitten en met al die andere dingen, die er nodig zijn, ook. Gelukkig weten ze er niets van hoe ik ermee zit, want dat zijn dingen waar je nooit over kan praten, maar ’s nachts lig ik vaak wakker en dan komt het over mij heen als een stoomwals, die maar jakkert en die mij de borstkas indrukt. Dan lig ik te steunen en te hijgen en dan vraagt mijn vrouw wat er toch is, maar ik kan er niet over praten. Ook niet met haar, want voor die dingen heeft zij geen begrip. Zij vindt alles prachtig wat ik doe en zij kan maar niet begrijpen, dat ik het zover gebracht heb, dat mijn naam iedere keer weer in de kranten staat en al die andere dingen meer, maar ik ben bang', dat ik het niet hou. Iedere keer weer als ik een nieuwe rol krijg, zit ik op mijn stoel te beven en te trillen en dan is het net alsof er een muur voor me staat, waar ik nooit overheen kom. Ik ben bang meneer, dat ik het niet hou, dat ik gek word, begrijpt u wel?

Hij zweeg en keek Mattheus met ogen aan, waarin de nerveuze angst blikkerde.

—    Als dat fout gaat, zal ik op de een of andere wijze