De fakir van de Prinsengracht

Mattheus Onno knikte en keek hem verwachtend aan.

— Nou moet ik eerlijk zijn, meneer en ik wil dat ook, net als ik zei. Onze dirigent, ik bedoel die van het koor, daar zeiden ze van, dat hij N.S.B.-er was. Al ver voor de oorlog, maar dat was toen toch nog niet zo erg. Ik bedoel met het verraad en zo. Ik kon verduveld goed met hem overweg en ik moet nog zeggen; het was een goeie man. Alleen: dat ene was ik niet met hem eens, maar daar praatte hij nooit over. Ik ook niet, want dat had toch met onze zang niks te maken, is ’t niet waar? Hij had al vaak tegen mij gezegd; Je moet maar es bij mij komen, dan gaan wij samen wat studeren en dat heb ik ook wel gedaan, want ik wou graag hogerop, al wist ik ook niet precies hoe en wat.

Ja, en toen...... kijk, meneer, toen kwam de oorlog

en toen bleek, dat die dirigent al langer dan vijf jaar lid was van de NS.B., want hij had een speldje met

een gouden rand. En toch, ja...... hoe zal ik dat nou

zeggen......Nou moet ik eerlijk wezen. Toen hij tegen

mij zei: Je moet blijven komen, toen ben ik niet weggebleven en hij heeft mij verder les gegeven tot hij bij de opera benoemd werd. Toen heb ik een tijdlang niets van hem gehoord, al las ik wel veel van hem in de kranten. En toen op een dag kreeg ik een briefje

van hem. Of ik wou komen voorzingen en......ik ben

gegaan, meneer. Ik heb dat gedaan. Ik zong natuurlijk dingen die ik prima kende. Van de „Bohème” en het smartlied en er waren een paar andere heren bij hem en toen het afgelopen was, hebben die met mekaar overlegd en toen gingen die andere heren weg en werd ik bij hem binnengeroepen en toen zij hij, dat ik er best bij kon komen, want dat de andere heren dat ook vonden. Eerlijk, meneer, ik was doodblij, maar toen zei hij, toen hij zag, dat ik zo blij was, dat ik dan lid van de partij moest worden en toen was ’t mis. Dat doe ik niet, zei ik, want ik heb een ander begrip over de maatschappij en zo en ik steek geen