De fakir van de Prinsengracht

gedachten. Ik zie uw worsteling naar het licht, dat kij ziet en niet kunt naderen. Zo spreek, moedigde Mat-theus aan.

Even nog zweeg de man, terwijl zijn rechter hand nerveus aan het pluche tafelkleed plukte en plooide. Toen begon hij:

■—■ Ik wil helemaal eerlijk zijn. Da’s het beste en d’r steekt ook niks achter. Niet zoveel als het lijkt, want het is anders.

Hetzelfde ogenblik wist Johan, dat deze man niet gekomen was om te horen, maar om te vertel-1 e n. Omdat hij met iemand praten moest en door dat praten zichzelf bevrijden.

— Drie jaar geleden zat ik nog achter de zetmachine, meneei’, begon de man weer. Ik ben een arbeidersjongen en ik heb alleen maar lagere school gehad en dat ook niet helemaal, want het wou niet zo best. Maar later heb ik dat een beetje bij gewerkt en omdat het er best was met de geest en zo, voelde ik me goed. Kijk, meneer, ik had altijd al een goeie stem, zeiden ze en ik zong al in het koor, toen ik nog heel jong was en het gebeurde vaak, dat de dirigent mij dan aanwees als er een kleine solo-partij gezongen moest worden. Ik heb een tenor, moet u weten. Die komen niet zoveel voor, dat weet u ook wel. Die zij n om zo te zeggen, nogal zeldzaam hier in het Noorden.

—• Ik weet, knikte Matje en wachtte. Meer was niet nodig.

—■ En die kleine solo-partij en werden zo vanzelf groter, want ik had succes. Ook de pers had al vaak mijn naam genoemd en zo ging het verder. Op de zetterij zong ik ook vaak. Als we koffiedrinken hadden, bij ’t schaften. Zo van die aria’s. Uit „Bohème” en het smartlied uit de „Paljas” en van alles wat ik zo van horen kende, want ik had natuurlijk geen muziek geleerd. Maar ik zat vaak en graag in de opera en dan luisterde ik goed wat de groten deden en hoe ze alles maakten, begrijpt u wel?