De fakir van de Prinsengracht

al weg geweest. Hij was blijven staan waar hij stond en even later zag hij haar in de rij der huppelende girls hupsen en hopsen en beentje voor, beentje achter, beentje hoog gooien. Toen de meisjesrij, de armen om-elkanders schouders in een gesloten geheel van rechts naar links over het toneel schoof in een marionettenballet, danste zij aan de linkerflank en plotseling was ze bijna tussen de coulissen tegen hem aan geschoven door de rij, die even te ver was doorgeschoten.

—    Sorry, Schopenhauer! had ze vlug gezegd en weg was de rij weer.

Hij had naar haar geïnformeerd een paar dagen later en voor de aardigheid bloemen gezonden. Nog wat later was hij nog eens gekomen en ze had vriendelijk spottend gelachen.

—    Nog niet uitgestudeerd op het interessante milieu? had ze gevraagd.

Zo was het begonnen en zo was het gegroeid.

—    Ik vond jou de eerste avond, toen je daar tussen de coulissen stond, ontroerend lief, had ze later gezegd.

—    Je viel op, antwoordde Johan, maar ze had haar schouders spottend opgehaald en: Och, kom! gezegd. Is het werkelijk? Merkwaardig. En alleen door mijn uiterlijk? Van mijn innerlijk wist je toen toch nog niets!

Ze aaide hem even over zijn haren en adviseerde:

—    Kom nou, kijk niet zo gechoqueerd! Ik bedoelde dat niet eens!

—    Wat dacht je, toen je mij daar voor de eerste keer zag staan? had hij gevraagd.

—    Wou je ’t werkelijk weten?

—    Graag, ja.

—■ Echt eerlijk? En zal je niet teveel schrikken?

—    Nee. Kom op.

—    Nou ik dacht......Ze wachtte even en keek hem

lachend aan. Ik dacht: Wat een stukje snoepgoed!