De fakir van de Prinsengracht

servatorium, maar toen ze daar een jaartje had doorgekleuterd, ontdekte ze, dat het ware talent niet aanwezig was en ze was intelligent genoeg om het ergens anders te gaan zoeken. Ze wilde zingen maar had net niet voldoende stem. Ze wierp zich op het chanson, maar dat ketste haar terug en toen stapte ze eenvoudig over naar de girls van de revue en sprak van ,,de mede-lellen!” Ze danste en gooide met de benen, ze lachte en hipte en sloeg er op haar tijd in de kleedkamer een braaktaal uit, omdat ze eerlijk vond dat die er een beetje bij hoorde. Zodat de nette burgermeisjes, die ook girls hadden willen zijn, haar soms verschrikt en bepaald gechoqueerd aankeken en de echte „lel” schrok van zoveel gebrek aan beschaving.

Zo was op een avond Johan „achter” gekomen en in gezelschap van de manager, die een en al dienende liefde was voor „de” pers, had hij wat rondgekeken, hier een praatje gemaakt, daar wat geneuzeld en ginds wat gegluurd en was bijna misselijk geworden van de kleverig vriendelijke opdringerigheid van al de lieden, die zo graag „in de krant wilden”! Daarna — de manager was juist even weggeroepen — stond hij tussen de coulissen wat op het toneel te kijken en opeens was er een zacht spottende meisjesstem geweest, die vroeg: — En bevalt het nogal een beetje tussen het artistieke vulgus, Hoogheid?

Meer verwonderd dan verrast had Johan opgekeken en daar stond ze. Grote donkere ogen, blond haar, een slank lichaam, dat met liefde veel bloot toonde.

Hij had haar opgenomen en ze had haar bustehouder recht geschoven en pardon gezegd. Zonder een lachje.

—    Aardig? had ze gevraagd.

—    Meer dan dat, had Johan geantwoord en met een lachje: Meer dan dat, dame!

—    De dame is de ergerlijkste uitvinding van de negentiende eeuw, was het lieve antwoord geweest. Althans dat beweert Schopenhauer.

—■ Me fiets, dacht Johan. Wat is dat? maar ze was