De fakir van de Prinsengracht

beetje dringend werd. Ma was geschrokken maar pa, die, misschien vanwege de vele buspatienten, een soort van democratische inslag gekregen had, knikte en beloofde financiële steun zolang ze dat nodig zouden hebben, en zoveel als hij kon geven.

Vier maanden na de bruiloft werd Minna geboren en ze was een schat van een kind.

—    Lui, die bij ons aan huis kwamen, zo van die intellectuele bijzienden, weet je wel? noemden mij altijd „de kleine engel”, vertelde ze. En ik was een schat. Echt! O, wat was ik lief!

Ze groeide op en ze was veel alleen. Meer kinderen kwamen er niet.

—    Merkwaardig, dat ze met mij zo’n haast hadden, had Minna wel eens opgemerkt. Ze hebben daarna toch werkelijk geen volgnummers af gegeven!

Haar ouders bemoeiden zich weinig met haar. Ma probeerde dame te zijn, wat erg moeilijk is, maar daar staat ogenblikkelijk tegenover, dat niemand die prestatie van haar eiste. Pa had het druk. Hij werkte, studeerde en schreef of sliep. Hij werd knapper en schreef nog meer, werd ook verstrooider en vergat zijn vrouw en Minna, overal waar hij ze niet zag. Toen Minna wat ouder werd, zo omstreeks de zeventien, achttien, was ze soms al langer dan veertien dagen niet aan de huiselijke tafel verschenen als pa op de vijftiende dag opeens opmerkte: Hé, komt Minna vanmiddag niet eten?

En dan zei ma: Ze zwerft weer. Waarop pa bedachtzaam knikte, aardappelen op zijn bord schepte, opmerkte, dat de vrijheid des mensen een kostelijk goed is, de ratelende stroom van woorden zijner gade ongehoord over zijn hoofd en langs zijn oren liet golven en zich al etende verdiept«: in een probleem zijner liefde.

Minna was de Hogere Burgei'school afgelopen. Makkelijk en vlot. Wat ze hoorde, wist ze en wat ze wilde, kende ze. Ze speelde piano en ze wilde naar het con-