De fakir van de Prinsengracht

Minna’s vader had een dubbele naam. ’t Was een dunne, lange man met een verstrooide snor, een gebogen rug en zware, moede oogleden. Een jonkheer in de verte, maar een beetje verwaaid, ’t Zat in de hele familie, die moe was, misschien van al die eeuwen adel en die dringend een rust nodig had, die niet kwam.

Hij was een enig kind. Zijn vader was dokter geweest. Zo’n dokter die eigenlijk specialist had moeten zijn, maar die het niet geworden was, omdat hem de tijd ontbrak en de energie. Zijn spreekkamer was altijd vol geweest, maar dat was meer van de bus dan van de particuliere clientèle en daar kan een dokter wel van leven maar daar loopt hij niet de rijke haven mee binnen.

Zijn moeder was een dame geweest, die veel patience speelde. Echt en meer in het figuurlijke ook, want voor pa, de dokter was veel geduld nodig. In zijn ver jakkerde leven verlangde hij in de avond en de nacht alleen maar naar rust en ma was aanvankelijk nogal onrustig. Aldus had het conflict wel heel erg gedreigd maar ma had, na een paar mislukte avonturen, patience gevonden en pa de stille borrel. En ze hadden elkander zo’n beetje vergeten plus hun zoon, die maar wat ronddedderde door het leven, die de onrust had van ma en de zoekende bezoeking van pa en die het altijd zocht waar hij het niet kon vinden.

Dergelijke steeds weer mislukkende onderzoekingen maken de onrust nog groter en in een periode van sterk gecultiveerde ontevredenheid was het nieuwe dienstmeisje gearriveerd. Dat meisje was vriendelijk, hartelijk en vooral praatzuchtig.

En zo was het gekomen. Op een goede dag zeiden ze, dat ze maar liever gingen trouwen, omdat het een