De fakir van de Prinsengracht

toch maar te gaan zitten! Toch denkt hij er niet over. Merkwaardig!

Hij glimlachte, omdat het was alsof hij Matje hoorde zeggen: Van mens tot mens, Johan, heb ik je ooit bedonderd?

—    Er is nog trouw, dacht hij. Er is nog trouw!

Hij bleef staan en keek naar de Westertoren, die

hoog de keizerskroon hief in de blauwe lentelucht.

—    Lieve God, bad hij geef ons kracht en moed. Help haar, help ons!

Hij liep verder en bleef toen weer staan.

—    Ik zal mijn best doen, Milly. Ik beloof het. Ik zal mijn best doen!

Toen zag hij Huib en Matje. De ziener zwaaide met zijn flambard en lachte breed.

—    Ik kwam hem tegen en toen kon ik er niet voor weg. Overigens: ik wou wel, verontschuldigde hij zich.

Huib knikte.

-— Hij wou me een borrel trakteren, zei hij, maar ik wilde liever even hier kijken. Hoe het was en zo, snap je wel? De misdadiger wordt altijd teruggetrokken naar de plek waar hij zijn misdaden heeft bedreven, zeggen ze.

—    Dat zeggen ze verkeerd, meende Matje. Ik heb nooit neiging gehad om naar die plekken terug te keren. Ik zei: weg wezen! Deis je is altijd beter dan vertoon! Toen de geleerden de psychologie ontdekten, hebben de boeven hun psychologische houding veranderd. Als boef moet je zeker niet doen wat de nette maatschappij van je verwacht, want dan zit je al in ’t schuurtje nog vóór je een vinger hebt uitgestoken! Terugkijken heeft bovendien geen zin. De boef van formaat kijkt naar de streek van morgen en niet naar die van gisteren. Overigens was dat hier geen misdaad maar een fout en dat is volgens Fouché veel erger! We laten hier uit sentimentaliteit en een stompzinnig gevoel van plicht tachtig gulden per dag liggen.