De fakir van de Prinsengracht

het aan Matje geven, maar ik weet niet waar ik hem kan vinden.

—    Wat is het voor een pakje?

—    Ik weet het niet. Het is hier bezorgd door een van de klanten. Om zo te zien een dikke zwarthandelaar.

—    Goed, ik zal een jongen sturen om het te halen.

Het pakje kwam. Er zat een briefje in; — Ik heb

dik door u verdiend. Dit is voor u! De verdere inhoud bestond uit vijf pakjes tabak en een slof „Players”. Johan glimlachte. Hij zag de kerel weer zó voor zich.

—    Mot ik nou verkopen of mot ik nog wachten, meneer?

Matjes advies was goed geweest. De zwarte was dankbaar gebleken......

Hij ging verder werken aan zijn feuilleton.

Die avond om ruim kwart over achten werd er gebeld. Er stond een man, die Johan niet kende. De man nam zeer beleefd zijn hoed af.

—    Ik heb een brief voor u, meneer. Alstublieft. Of ik maar even op antwoord wou wachten.

Johan las:

Waarde weldoener,

Ik zit in de sereife, nebbisj. Jij bent de enige tot wie ik mij kan wenden. Kodesjboreehoe heeft jou een hart gegeven. Een brooche op je kop. Moet je horen. Ik lig hier op een kamer in de Warmoesstraat en ik ben ziek nebbisj! Ik weet niet of het de jitzerorre is maar er zit iets in me lijf, dat eruit moet. Met rust, een hoop rust. Maar jij hebt me met je verrotte overgevoeligheid mijn penoosse op de Prinsengracht afgenomen en nou zit ik zonder. Toch wil de huisbaas, een echte opvreter, zijn geld hebben. Ik ben hem twintig gulden schuldig en hij zet me deraf als ik de mezomme niet in zijn vieze klauw druk. Nu kom ik tot jou, want jij hebt gezegd: Laat hem tot mij komen als hij berooid en belabberd is. Wil jij me die twintig gulden