De fakir van de Prinsengracht

denk, zie ik hem weer staan. Hij was een internationale bekendheid! Niet beroemd maar toch wel zeer bekend. We maken alles zo ingewikkeld, Han, zo verschrikkelijk ingewikkeld en dat wordt nog steeds erger.

Ik ben heel rustig, geloof me. In geen weken ben ik zo rustig geweest. Misschien komt dat, omdat ik eindelijk precies weet wat ik wil en omdat ik nu mijn besluit genomen heb. Het is al laat en ik heb de hele avond zitten schrijven. Zo maar. Ik heb geschreven wat ik dacht en het zal wel chaotisch zijn. Ik ben nooit erg systematisch geweest en logisch denken was nooit mijn sterke kant. Maar je zult me begrijpen. Je hebt me altijd begrepen. Voor zover de ene mens de ander begrijpen kan. Daarom lees ik deze brief niet over. Ik zal hem dadelijk in een enveloppe sluiten en dan op je bureau neerleggen. Je zult weten waarom en hoe ik was en dacht. Maak je geen verwijten. Het zou onzinnig zijn. Het moest zo gaan en het kon niet anders. Ik had willen blijven als ik iets had kunnen zijn. Met jou. Maar jij hebt mij niet meer nodig en toch kun je niet van me los komen. We zaten te vast aan ons verleden. Ik niet alleen, jij ook. Daarom ga ik en ik ga gerust en weloverwogen. Ik zal nu dadelijk naar bed gaan en de tabletten nemen. Ik zal gaan slapen en er niets van merken. Het moet. Samen kunnen wij niet verder. Met jou leven kan ik niet en zonder jou wil ik niet. Ik heb altijd van je gehouden, Han en ik hou nog van je. Heel, heel veel.

Milly.

Lang bleef hij zitten, de brief in zijn hand.

Toen hij opstond, belde hij een taxi en ging naar het Wilhelmina-gasthuis. Hij mocht er wachten. Later kreeg hij de dokter te spreken.

—    ’t Is morphine geweest, zei die. We hebben de maag leeggepompt. Ze heeft de letale dosis verre overschreden.

—    Misschien is de dosis zo groot geweest, dat ze