De fakir van de Prinsengracht

niet meer werkt. Overgedoseerd, meende Johan en er kwam iets van hoop in zijn stem, maar de dokter schudde het hoofd.

—• Letaal is letaal, zei hij met die geïrriteerdheid in zijn stem, die zich van geneesheren meester maakt als de leek neiging toont om ook iets van de ziekteverschijnselen te weten. Als iets dodelijk is tot een zekere grens, blijft het zeker dodelijk als die grens overschreden wordt.

Johan antwoordde niet en de dokter kéék hfem even aan.

—    Alle hoop is nog niet verloren, zei hij, maar morphine is wel het gevaarlijkst. Morphine verwekt namelijk verlamming van de ademhalingsorganen en dan... Dat begrijpt u. Maar, zoals ik zeg: uw vrouw leeft en ademt nog en daarom... De situatie is zeer precair, maar we hebben de hoop nog niet opgegeven.

—    Kan ik...... hier wachten?

—    U kunt hier nog wat blijven, maar het heeft niet veel zin.

—    Ik blijf toch liever, als u......

—    Zoals u wilt. Ik heb er niet het minste bezwaar tegen. Goeden dag.

Hij ging. Johan voelde een lichte vijandigheid in zijn optreden bij alle pogingen, die hij als dokter deed om koel-neutraal te schijnen.

—    Ik irriteer, dacht Johan. Ik irriteer altijd en iedereen. Lieve God, wat moet ik nou? Milly, Milly...

Hij bleef een uur, twee uur. Af wachten, zeiden ze. En hij kon beter naar huis gaan. Hij ging.

Een paar uur later werd hij opgebeld. Het was de dokter.

—    We hebben de maaginhoud onderzocht zei hij. Uw vrouw heeft apo-morphine gebruikt en dat is misschien haar geluk geweest.

—    Ik... ik begrijp het niet helemaal, dokter. Is ze.... Komt ze...?

—    Nee, nee, we zijn er zeker nog niet, maar we