De fakir van de Prinsengracht

weken. Ze zijn nog net zo blij met elkaar als wij dat vroeger waren en ze lachen altijd. Net alsof een van de twee zo juist iets zeer geestigs heeft gezegd. Ik ben er nooit jaloers op geweest. Het heeft me altijd vertrouwen gegeven, omdat ik eruit geleerd heb, dat de mens in werkelijkheid toch niet zo heel erg verandert. De jeugd tenminste niet. Alleen zijn ze vrijer, gretiger, gulziger zou ik haast zeggen dan wij waren toen. Maar misschien is dat alleen maar een gegroeide eerlijkheid en waren wij vroeger even gulzig, maar dorsten wij die belustheid niet zo tonen.

Je bent niet veel meer thuis geweest de laatste weken. Ook als je er was, was je er in werkelijkheid toch eigenlijk niet. Er zijn vrouwen, die met haar vriendinnen alles bepraten. Zelfs de geheimste sexuele dingen babbelen ze uit. Ik heb eigenlijk nooit een vriendin gehad. Tenminste niet dat wat ik daaronder versta. Ik geloof ook niet dat dat in werkelijkheid mogelijk is. Maar als ik wel zo’n werkelijke vriendin zou hebben gehad, zou ik toch niet hebben kunnen praten. Er zijn nog teveel onderwerpen, waarbij ik altijd nog een kleur krijg. Alleen bij jou en met jou niet. Dat alles ligt natuurlijk bij mij al kan ik het niet helpen. Ui weet wel, dat je het eigenlijk nooit prettig vond als ik — ook op een fuif — niet uitgelaten kon zijn, zoals de andere meisjes en vrouwen. Het heeft me niet gelegen. Niet uit géne. Het lag eenvoudig niet in mijn aard. Ik heb er vaak genoeg over gedacht en ik heb het altijd erg vervelend gevonden, maar ik heb het niet kunnen veranderen.

Er is geen touw vast te knopen aan deze brief en ik praat maar en spring van het een op het ander. Ik heb zolang niet gepraat en zou zoveel nog willen zeggen. Het ene onderwerp verdringt het andere en ik schrijf maar zoals het in me opkomt, begrijp je wel? Ik ben heel helder en ik weet heel precies wat ik wil nu. Dat is het niet, maar ik kom tijd te kort. Eigenlijk ben ik mijn leven lang tijd te kort gekomen, wat ook