De fakir van de Prinsengracht

schijnt zijn eigen blusapparaat mee te brengen, want na veertien dagen is er geen vonkje meer te bespeuren.

—    Heijermans kon ook zo lekker tekeer gaan, vertelde de acteur weer. ’t Was toch een wonderlijke kerel. Maar een vent, zie je!

Hij lachte genietend b j de herinnering.

—    We repeteerden „Robert en Bertram”, vertelde hij. Ik moest er een rok in dragen. Heijermans mocht me, ik weet zelf niet waarom, en hij zei: — Laat je een rok maken. Kom vanmiddag op kantoor, dan krijg je tweehonderd gulden! Ik ging de twee honderd pegels halen, maar net toen ik van kantoor kwam, zag ik Willem Hamans en Kees van Sorel, twee lekkere jongens, ook van de troep. Die hadden ervan gehoord natuurlijk en die stonden op me te wachten! Ik tippel erin en we gaan kroegje in, kroegje uit. Toen ’t afgelopen was, had ik nog honderdtien over. Ik denk: ja, wat moet ik daarmee? Laat ik maar biechten. Ik naar Heijermans en ik zeg: Meneer, ’t is mis en zo en zo. Hij kijkt eerst kwaad en lacht dan en zegt: Ik zal je nog vijftig gulden geven maar dan moet het in orde komen en dit is de laatste keer! Ik kom buiten en daar zie ik Pitman, de souffleur. Ook zo’n natte jongen! Wij gaan samen het spelletje spelen en jawel, het lukte. Restant: tachtig gulden. Ik denk: Laat ik die maar opmaken, want daar kan ik toch niks mee doen! Ik naar Serré en huur een rok, maar die was me veel te klein. Alleen van boven zat ie goed. Met de pantalon was het piep-tot-mijn-enkels! En Heijermans had gezegd: Je laat mij de nieuwe rok zien, Jo! Ik trek dat veel te kleine huurding aan en doe er mijn demi overheen! Op kantoor zat Heijermans in zijn bureaustoel. Ik ga heel dicht bij hem staan, vlak tegen de armleuning van zijn stoel en ik zeg: — Kijk, meneer Heijermans, dat is die rok! Mooi, vindt u niet? En ik buig me nog naar hem over ook, zodat hij alleen de bovenkant van de jas kon zien. Hij keek met een half oog en zei toen: In orde, Jo! Ik gauw mijn demi