De fakir van de Prinsengracht

weer aan en eruit! Ja, als hij je mocht, kon je een paar potjes breken!

'*    — En als Royaards je niet mocht, kon je beter

ergens op de hei gaan, kwam een van de collega’s. Ik herinner me nog zo goed. Jullie hebben toch Kees van Dankhoven wel gekend? Daar had Royaards een ontzettende hekel aan. Hij kon hem niet zien! Die morgen had hij hem al vier of vijf keer te pakken gehad op de repetitie, voorgespeeld en laten nadoen en iedere keer als Kees het probeerde schreeuwde Royaards al: Nee, meneer, nee! Over, meneer, opnieuw! Kees weer af, komt op, doet zijn mond open om wat te zeggen, maar nog vóór die ook maar één geluidje geproduceerd had, schreeuwde Royaards al: Nee: meneer, nee! En toen we allemaal brulden van het lachen, keek Royaards, die helemaal geen gevoel voor humor had, even om, en riep toen tegen Kees: Luister es, meneer. Daar deugt niets van, meneer. U loopt zó, nietwaar? en dan gaat u daar zitten. Gaat u es met uw lelijke kond op die stoel zitten!

De studio daverde van de brullach.

Toen kwam de portier Huib aan de telefoon roepen. Hij liep haastig naar de cel. Het was Johan.

—■ Is er iets ? vroeg Huib, omdat de stem van Johan vreemd klonk.

—    Ja, er is iets, maar dat hoor je wel. Ik wou je alleen een dienst vragen. Vanmiddag ben je toch terug in de stad, niet?

■ J a.

—    Goed, regel jij dan voor mij de zaken. Ik kan namelijk niet komen. Loop, als je in de stad komt, langs de krant. Ik zal het bord, je weet wel dat van de sluiting, bij de portier laten neerleggen. Neem het ding mee en hang het voor de buitendeur.

—■ Maar we zouden toch... Ik begrijp niet...

Hij interumpeerde zichzelf: — Nee, ’t is goed, kerel. Ik maak het in orde.