De fakir van de Prinsengracht

Het was pauze in de studio. Chris je, het vief-opge-wekte dienstertje had de glazen koffie gebracht, was even blijven babbelen en weer verdwenen naar de grote wachtkamer in het sousterrein, waar de musici, die in de grote studioruimte de hele morgen gerepeteerd hadden, balkten en brulden om hun glazen met wat erin.

Ze hadden het over het gebrek aan oorspronkelijk Nederlands werk, vooral bij het toneel.

—    Ze praten altijd over hun goede wil, zei fel de regisseur, maar ze vergeten, dat ze die beroemde goede wil nog nooit getoond hebben. Ik ken zeker drie of vier Nederlandse auteurs, die graag een stuk zouden schrijven, maar ze krijgen er de kans niet voor. Waar is de toneeldirecteur, die auteurs animeert en instrueert? Als hij zelf schrijver is, laat hij duidelijk zien, dat hij aan anderen geen behoefte heeft en als hij niet zelf produceert, speelt hij makkelijker en vooral goedkoper buitenlandse stukken. Als ze eerlijk zijn zullen ze moeten zeggen, dat ze niet de minste behoefte voelen aan een eigen toneelschrijfkunst. Al het andere is franje en larie!

—• Heijermans wilden ze toch ook niet spelen, zei een van de oudere acteurs. Die heeft zijn werk toch ook onder een Russisch pseudoniem moeten inzenden. Ze zagen het niet en ze geloofden er niet in. En zoals het toen was, zo is het nu nog. Ze kijken wat in Engeland of Amerika succes heeft en dat pikken ze!

—    En als je in de radio niet knokt tegen bepaalde opvattingen en vooral tegen gemakzucht en sleur, gebeurt daar precies hetzelfde, zei de regisseur. Het schijnt alleen maar goed te zijn als het uit het buitenland komt en de man, die met vuur in de leiding gaat,