De fakir van de Prinsengracht

het sprookje van het lieve meisje, dat de goede kameraad was, geloofde. Hij haalde zijn schouders op en wandelde langzaam terug naar de brug. Toen liep hij aan de overkant weer naar het huis. Vlak ervoor bleef hij staan, achter één van de dikke bomen. Boven ging het licht uit. Hij drukte zich vlak tegen de boom en wachtte. De deur ging open en hij zag Minna en een jonge man naar buiten komen. Knorrie bleef even in de open deur staan en er viel een streep licht over de hobbelige stenen van de gracht. Precies in zijn richting! Hij schrok en zijn eerste impuls was te vluchten maar hij wist zich te beheersen. Hij hoorde Minna lachen.

—    Doe je de deur niet op het nachtslot, pop?

’t Klonk ordinair en de lach die op Knorrie’s dubbelzinnigheid volgde, was vulgair.

De deur viel dicht met een zware slag, die over de gracht echo-de en hij zag hoe Minna intiem de arm van haar begeleider greep.

—    Ik vind je lief! hoorde hij haar zeggen en de jongen lachte, bleef staan en stak een sigaret aan. Toen liepen ze verder. Johan volgde op afstand. Hij schold zichzelf maar het hielp niet. Hij voelde een stekende, lichamelijke pijn maar die pijn deed goed.

Hij bleef de twee volgen tot op de Nieuwe Zijds Voorburgwal. Ze gingen naar rechts, in de richting van de Leidse Straat. Een taxi reed hem achterop en hij wenkte.

—    Naar het Leidseplein, zei hij tegen de chauffeur, die het duidelijk niet de moeite waard vond, maar die de twee gulden, die hij hem in de hand stopte, graag nam.

Op het Leidseplein stapte hij uit en liep terug. Langzaam en achteloos naar het scheen. Toen hij op de brug van de Keizersgracht was, zag hij de twee komen. Minna had haar arm om het middel van de jonge man geslagen en hij de zijne om haar schouders. Johan hoorde haar lach reeds in de verte. Hij voelde