De fakir van de Prinsengracht

Daar zijn zo de symptomen, die spreken. De fout is, dat de meeste mannen blijven, ook als het er niet meer is. Dat is de makke als je me begrijpt.

—    Du brauchst nicht treu zu sein, du brauchst nur neu zu sein, citeerde Huib en Matje knikte.

—    Ja, zo ongeveer. Zo gauw het plicht wordt, is het rot en moet je ermee ophouden.

—    Ik ben in het begin van de oorlog getrouwd, vertelde Huib. Ik heb nooit van trouwen gehouden, want je bindt je tot iets, dat je niet kan overzien en dat leek mij altijd dom en gevaarlijk, maar ik heb het toch gedaan en ik heb er ook geen berouw van gehad. Het ging goed tot de bevrijding. Toen is er een Canadees gekomen en ze vonden elkaar erg aardig. Ze is er met hem vandoor gegaan.

—    Dat is kwaadwillige verlating en dat geldt pas over vijf jaar als een reden tot echtscheiding, zei Matje met een grijns. Misschien komt ze met een paar kinderen bij je terug. Ze is wettelijk nog altijd je vrouw en dus zijn het jouw kinderen. Dat vind ik altijd het leuke ervan! Je kunt er niets aan doen. Ieder Nederlander wordt geacht de wet te kennen!

Johan stond op.

—■ Aan het eind van de week stoppen we, lui, zei hij.

—• Wat bedoel je? Hier?

—    Ja, ik heb genoeg stof voor drie weken feuilletons en meer heb ik zeker niet nodig.

—    Jammer, meende Huib. Er zat zo’n prachtig studiemateriaal in.

—    Vervloekt zuur, zei Matje, ’t Is minstens zestig gulden per dag, die we gewoon op straat gooien.

Johan keek hem aan.

—■ Ik weet wat je denkt, zei hij. De reclame is gemaakt en de zaak loopt prachtig verder. Alleen reeds door de mondreclame! Maar we stoppen, Matje en ik verzoek je vriendelijk geen kunstjes te proberen. Ik