De fakir van de Prinsengracht

—    Erg aardig van je.

—    Ben je kwaad?

—■ Nee, waarom?

—■ Omdat ik zo praat. Ik dacht maar zo, maar denken gaat me blijkbaar niet zo goed af.

’t Bleef even stil. Huib keek van de een naar de ander, Johan zat voor zich te kijken en Matje nam hem van terzijde op.

—    De redenering: „Pik het”, is volmaakt onjuist, begon Johan na een lange tijd weer. Hij sprak heel rustig en heel precies. Ik heb es een vriend van me tegen een ander, die gek was op een vrouw en die niet meer wist wat hij moest, horen zeggen: Zeur niet kerel! Ga met haar naar bed, dan is het over en ga dan naar je vrouw terug! Ik geloofde toen, dat hij gelijk had, maar ik weet nu dat het niet waar is. Zo eenvoudig is het niet. Barbusse heeft gelijk: vaak is het de hel. En die brandt door. Van binnen. Hard en hevig. En de brand gaat niet over van dat „pik het”. Integendeel, ze wordt erger en je wordt erin getrokken met al je mooie redeneringen erbij. Die gaan mee en die verdwijnen soms even maar ze keren terug, en ze helpen niet. Ik weet precies wat jullie weten. Ik ken haar. Ik moet toege ven, dat ik mij in het begin vergist heb, maar de ontdekking van die vergissing heeft het niet anders gemaakt. Ik heb de vergissing geconstateerd en verder is er niets veranderd. En als er iets veranderd is, is het alleen maar erger geworden.

—'Je kunt het alleen met jezelf uit vechten, dacht Huib en hij voegde erbij, toen hij zag hoe Johan hem ironisch aankeek: En ook dat is een frase, dat weet ik!

—    Van nature ben ik erg trouw, zei Matje en zelfs Johan lachte even.

—    Ja zeker, ben ik trouw. Zolang het er is dan! Als het dan over is, zeg ik altijd: Schat, ’t is over en het is beter, dat ik het je zeg! Gewoonlijk begrijpt ze het dan wel, want je merkt wel of het over is of niet.