De fakir van de Prinsengracht

—    Dat is de eerste keer, dat hij niet liegt! grinnikte

hij.

Johan antwoordde niet. Huib keek hem even aan en zweeg toen.

—■ Verrek, dacht hij. Dat is waar ook.

—    Ziet u hem weer, meneer? vroeg de vrouw, die niet zwijgen kon. Vertelt u mij nou es: Hoe kan dat, dat een man weet, dat een vrouw zijn ongeluk is en dat hij er toch heen blijft gaan? Een mens heeft toch zijn redelijk verstand, is ’t niet zo? Dat zegt mijn man ook. En dan nog wel als je zoveel geleerd hebt als onze jongen. En het heeft zoveel gekost, moet u weten!

—    Uw zoon is thuis bij u?

—    Ja, meneer. Hij woont thuis. Hij wou nog promoveren, begrijpt u wel? Dan mot hij eerst nog een proefschrift schrijven, maar hij werkt niet meer! Hij zit maar of leest zo es een beetje en hij doet niks. Soms pakt hij wel even weer aan, maar dat duurt meestal maar kort, moet u weten, want dan opeens komt het weer en dan heeft hij het.

—■ Alweer de jitzerorre! zei Matje. Die speelt een rol, een grote rol.

—■ Wie zegt u, meneer?

—■ Kij niet bekrijp. Ik zie die stemming thuis bij u. Uw man en uw zoon en u.

—    Ja, da’s natuurlijk niet zo mooi, meneer! Mijn man kan nogal driftig wezen, moet u weten en as ie dat krijgt, is ie niet te houwen! En dan loopt de jongen de deur uit en dan komt hij soms dagen niet meer boven water. We lijden d’r alle drie onder. Ziet u nog wat? Wat zegt u van die vrouw? U moet weten: ze is al twee keer getrouwd geweest en beide keren is hel mis gelopen. Ze gaat er gewoon vandoor! Maar ze is knap, meneer. Zo lelijk as ze is, zo knap is ze! Heel geleerd! Hoe bestaat het, niet? Ze is zelf ook advocaat, maar ze doet er niet aan. Ze heeft het zeker te druk met de kerels!