De fakir van de Prinsengracht

—    Zo. Ik heb je dan toch zover gekregen. Je wou niet, hè? Je wou lekker thuisblijven en mij gaar laten stomen.

—    Misschien kan je me kort zeggen wat er precies aan de hand is.

Ze liep naar de deur, draaide de sleutel om en stak die in de zijzak van haar kimono.

—    Zo. De deur is op slot. Je komt er niet uit voor ik het wil!

—■ Daar zullen we niet over debatteren. Als je niet gauw zegt waarom je mij moest spreken, zul je zien, dat ik er wel uitkom.

Ze lachte minachtend.

—    Stel je niet aan. Jij zult heus geen lawaai maken. Je bent doodsbenauwd voor alles wat maar op een schandaaltje lijkt. Maar ik ben er gek op, weet je? Stapelgek! En dat zul je nog merken, jij!

—■ Ik heb het vanmiddag gemerkt en ik wou je zeggen, dat ik dat voldoende vind! Je rede over het existentialisme voor de barkeeper was overigens heel 'interessant.

Ze keek hem even dreigend aan. Toen trok er plotseling een lach over haar gezicht. Alsof ze nog genoot van de herinnering.

—    Was het niet prachtig? En de idioot snapte er niets van!

Verwonderd keek hij haar aan. Ze scheen werkelijk te menen wat ze zei.

Ze lachte weer.

—    Het is toch werkelijk nonsens wat die Sartre beweert en het is toch waar, dat juist die lui, die er niets van begrijpen, hem het hardst tot een filosofisch wereldwonder verklaren en hem met kulkoek napraten?

Ze keek hem aan alsof ze zijn antwoord dringend verwachtte. Hij zat en keek haar aan. Ze wachtte even, haalde toen haar schouders op, liet zich op de divan vallen en deed alsof hij er niet was.

—    Geef me de sleutel. Ik ga naar huis.