De fakir van de Prinsengracht

—    Hou je bek! schreeuwde Minna. Lach niet zo stom!

Ze liep terug naar het tafeltje, waaraan de drie zaten en probeerde Johan over zijn haar te strijken.

—■ Laat dat, waarschuwde hij.

—    Als iemand er niet is, vervolgde ze alsof ze haar woorden nog niet had onderbroken, als iemand er niet is en je constateert zijn niet-zijn, dan zeg je: hij is er niet maar dan weet je, dat hij er is. Dat zegt Sartre en dat zegt hij alsof hij die ontdekking heeft gedaan.

Weer lachte ze schaterend. Toen wendde ze zich om en haar ogen waren groot en donker en vol van wilde haat.

—    Je was er, hè? Je was er al die tijd en ik wist het. Ook toen je er niet was. Je wilde me zien en je zal me zien. En horen! Horen!

Ze wendde zich naar de barkeeper en gelastte:

—    Schenk in, Jonnie, schenk in en breng me mijn glas! Ik wil drinken op meneer hier! Vooruit, ellendeling, schiet op.

De man schonk in en bracht haar lachend haar glas. Iedereen keek naar haar en luisterde.

Ze hief het glas op naar Johan en knikte: — Daar ga je, wijsgeer! Het is mijn achtste of negende, hoor je? En ik zal nog meer drinken, nog veel meer en het zal me net zoveel doen als deze hier.

Ze dronk het glas leeg en liet het op de grond vallen. Snel kwam ze weer naar het tafeltje.

—    Je wou me zien, hè? Zien zoals ik ben als jij er niet bij bent! Heb je genoeg gekeken? Weet je alles? Jij met je wijze gezicht en je bezitscomplex!

Er kwamen twee jonge mannen binnen. Een was een dichter, die de naam had altijd dronken te zijn en die dus taaie pogingen deed om die faam in de praktijk te bewijzen, en een jonge toneelspeler, die veel beloofde, maar die dacht, dat hij er al was en die er dus