De fakir van de Prinsengracht

vrij zijn. Maar wat is vrijheid? vraagt hij. Vrijheid is het recht bezitten en de moed en de kracht om te zijn zoals je bent en dus is niemand vrij, want niemand staat los van zijn medemensen, zijn omstandigheden en zichzelf. Bij Plato kun je dat beter lezen en die is veel ouder, weet je dat?

—    Hoe oud is die dan? informeerde de barkeeper en Minna antwoordde : — Hij is dood maar hij is nog jong! De doden zijn allemaal veel jonger dan de levenden.

—    Mij niet gezien, zei de barkeeper en het matze-gezicht lachte schaterend.

—    Stommeling, zei Minna. Je snapt het niet, is ’t wel?

—■ Ik kan erbij, zei hij en sloeg zijn arm om haar heen, maar ze duwde hem kwaad weg.

—    Je spendeert er een hoop geld aan, zei ze kwaadaardig, maar je bereikt niks! Tenminste niet, als ik het niet wil.

—    Maar je wil wel, meende hij en ze lachte en zoende hem wild.

—    Je bent lekker geschoren, prees ze. En het is hier een reuzeboel!

Ze keek door het zaaltje en plotseling zag ze Johan ! Het was alsof ze even twijfelde. Ze keek hem star aan en toen — opeens — stond ze op en kwam naar het tafeltje, waaraan hij en Huib en Matje zaten.

—■ Dag, zei ze en lachte toen schel.

Een paar lui, die aan een tafeltje vlak bij hen hadden zitten praten, keken op.

Johan knikte maar zweeg.

Weer lachte Minna luid.

—    Jonnie, riep ze naar de barkeeper, hier heb je een voorbeeld van het existentialisme. Ze liep een eind terug en bleef midden in het zaaltje staan.

—■ Als je er bent, existeer je, maar je existeert ook als je er niet bent!

De barkeeper lachte schaterend.