De fakir van de Prinsengracht

nooit komen zou! Ze bleven bij de deur staan en keken belangstellend toe.

Het matzegezicht stond langzaam op van zijn krukje en kwam naar Minna toe. Hij stak een sigaret op en vroeg achteloos: — Heeft die plebejer jou wat gedaan, pop?

Hij keek naar Johan, die niet reageerde.

Matje stond langzaam op, liep naar de snuiter toe, trapte eerst stevig op de rechtervoet van het kereltje en daarna hard op de tenen van de linker en ging weer zitten. Het matzegezicht schreeuwde: Au, de bar lachte en Minna brulde. Matje ging weer zitten met iets diep voldaans in zijn gezicht.

—■ Goed, zei Huib zacht.

—    Prima, prees Matje zichzelf.

Johan keek Minna aan. Bleek en zwijgend. Op zijn gezicht was niets te lezen, maar het trok om zijn mond. Plotseling stond hij op en liep naar de deur. Op hetzelfde ogenblik veranderde de houding van Minna geheel. De haat verdween uit haar ogen, die groot werden en bang. Ze holde naar Johan en trachtte hem bij de arm vast te houden, maar hij stootte haar van zich af en liep door.

—    Johan. Toe nou!

Hij liep de straat op, maar zij bleef hem volgen. Ze ging naast hem lopen, steeds roepend en smekend.

Hij stak het kleine Gartmanplantsoen over en op dat ogenblik naderde er van het Leidseplein een tram. Hij holde naar de overkant en sprong op de tram. Minna wilde hem volgen maar het gelukte niet. Ze bleef staan en gilde. Hoog en schel. Het publiek op de tram keek van haar naar Johan, die doorliep naar binnen.

Huib en Matje waren eveneens naar buiten gelopen. Ze zagen Johan op de tram springen en verdwijnen, ze hoorden Minna gillen.

Matje knikte.