De fakir van de Prinsengracht

niets heeft zin. Niets! Schenk in!

—    Ik geloof, dat je het er mee doen kan, zei de barkeeper, terwijl hij het bevel opvolgde. En wat ben ik?

—    Jij bent de geprostitueerde drankfles, antwoordde Minna. Je schenkt in en je drinkt zelf niet. Je laat genieten en je geniet zelf niet. Je wordt er alleen maar voor betaald en dat is prostitutie, want je doet alsof je het lollig vindt! Je huichelt de lol en je verveelt je dood, maar je pikt de duiten. Snap je het?

—    Ga door, zei de man grinnikend. De volgende krijg je voor niks!

—    Het existentialisme, vervolgde Minna, is kul! Als wetenschap kul, niet als feit. Sartre is een misantroop. Hij verbeeldt zich dat hij de mensen door heeft, maar als je een beetje hersens hebt, heb je hem door! Hij ziet de viezigheid maar Shakespeare zag meer. Sartre geniet en de snobs juichen, omdat ze er niets van begrijpen, omdat ze alleen maar die viezigheid zien en omdat napraten soms net is alsof je een ontdekking doet. Daarom bestaat meer dan drie kwart van de zwetsers over filosofie en kunst uit napraters, die het reuze vinden om meer te zien en meer te weten dan de massa, die er nog niet aan toe is. Schenk in!

—    Op een vervuilde bodem groeien geen gezonde planten! Onze voedingsbodem is vervuild en dus deugt het gewas niet. Sartre is geen filosoof, hij is alleen maar een product. Snap je dat? Zeg maar niks. Je snapt het niet! Als je meent, dat ik dronken ben, vergis je je. Ik kan niet goed lopen, maar ik word steeds helderder! En als die kleine kleuter hier al zijn geleende geld heeft uitgegeven aan mijn borrels zal ik nog helderder zijn! Dat is de geest, smeerpoes en de geest overwint altijd!

Ze dronk haar glas leeg en lachte. Toen trok ze haar ene wenkbrauw op, staarde peinzend naar de barkeeper en ging verder: — Sartre wil de geest losmaken. Los en vrij en als dat gelukt is, zal de mens