De fakir van de Prinsengracht

Huib had niet meer geluisterd, maar bij de vloek keek hij op. Hij zag Matje grijnzend naar de ingang van het bartje kijken en hij wendde zich om. Hij zag een jong meisje, dat nogal opgewonden deed en een jonge man, die zich blijkbaar thuis voelde en die door de barkeeper met een knipoog en een hartelijke armzwaai begroet werd.

—    Zie je wat bijzonders? vroeg Huib.

—• Ze is het, antwoordde Matje. Als hij het ziet, ploft ie!

De jonge man en het meisje waren op krukjes voor de toonbank gaan zitten en de barkeeper had de glaasjes al voor hen neer gezet. Ze grepen ze en dronken. Hij uit haar glas en zij uit het zijne.

—    Leeg, zei hij en zij schaterde en zette zijn glas weer aan de mond.

De barkeeper schonk dadelijk weer in.

—    Wat is ermee? vroeg Huib weer, die Matje steeds met een grijns zag kijken.

—    ’t Is het iesje van Johan, zei de ziener. Ik heb haar al es een keer voor hem geschaduwd.

Huib keek en nam haar beter op. Ze had een arm om de schouders van de jonge man geslagen en ze lachte luid. Te luid!

—    Rot, dacht hij. Misschien is ’t goed.

Hij keek naar Matje, die het paar aan de bar met een genoeglijke grijns zat op te nemen.

Weer de te luide lach.

—    En het kan me lekker allemaal niks schelen, schreeuwde ze. Niks! Pu!

Matje stond weer op.

—    Wat wil je? vroeg Huib.

—    Toen heeft ie zich door die griet laten nemen, zei de ziener. Hij was bij al zijn wijsheid groen! Maar als hij dit ziet, weet ie! Ik ga hem opbellen! Hij zit vast nog op de krant.

—    Laat nou, raadde de acteur. Tenslotte geeft het alleen maar soesa waar niemand wat aan heeft.