De fakir van de Prinsengracht

d’r meubels terug! Ik kom er iedere keer op terug en ik kan er niet over uit! Kan je ’t begrijpen?

—■ Ik bekrijp.

—    Ik hoop het. ’t Zal je goed staan! Wat krijg je van me?

—    Kij niet betaalt. Kij koop voor die kulden wat bloemen van Holland als kij vertrek naar de verre vreemde en dan ik u die keef bij uw afscheid.

Ze keek hem aan en plotseling waren er tranen in haar ogen.

—    Ja, ’t zal gek zijn, geloof je dat? Ik ben hier toch vier en vijftig geworden! En zolang met Max!

Ze stond op en reikte hem haar hand.

—    Je wordt bedankt. Ik zal die bloemen kopen, dat beloof ik je en dan zijn ze van jou. Maak je maar geen zorg: ik mag toch maar vijf en twintig dollar meenemen.

—    Ik u wens het allerbeste daarginds. U en uw dochters.

—    Ik dank je.

Ze ging.

—    Inderdaad, zei Matje tegen Johan en Huib, die binnenkwamen, wat zeg je? Is het de mesjoggene wereld?

Plotseling werd de deur weer geopend en kwam de vrouw weer binnen. Ze keek even verbaasd naar de drie bij de tafel, wendde zich toen tot Matje en zei:

—    Als je mij vraagt, is het allemaal mesjoggaas, wat jij hier doet, maar je zal van mij geen kwaad woord horen! Kijk op de mensen heb je toch, dat wou ik je maar even zeggen! Ga jij maar door. Jij komt er best!

Ze knikte resoluut en verdween.

Johan keek verwonderd naar de deur, Matje zat even geslagen en grinnikte toen zacht. Huib knikte en zei bewonderend: — Een pracht van een afgang, als je mij vraagt.

—■ En als je mij vraagt: een gesjiewes van een vrouw ook, getuigde Mattheus. Ik zal Gijs bellen om thee.